محمدعلی واعظ خراسانی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : گنجینه دانشمندان (جلد نهم)

محمدعلى فرزند كربلائى حسینعلى (والد ماجد حاج شیخ عبدالحسین واعظ معاصر خراسانى نجفى) از اكابر علماء و محدثین و اعاظم وعاظ و خطباء عصر خود در نجف اشرف و از مصادیق واقعى یكى از قوام الدنیا (عالم ناطق مستعمل لعلمه) بوده است. تولدش در سال 1275 قمرى در یكى از روستاهاى نیشابور به نام سیمان بوده و مادرش قبل از ولادتش در خواب مى‏بیند كه درختى از پشت او روئیده و سر به طرف آسمان كشیده و بلند و بارو گشته است. پس با وحشت از خواب برخاسته و به مشهد نزد بعضى از علماء رفته و خواب خود را مى‏گوید آن عالم مى‏فرماید: ناراحت مباش خدا به تو پسرى مرحمت مى‏كند كه از علماء و دانشمندان خدمتگزار به اسلام خواهد بود. ایشان در قریه سیمان مذكور نشو و نما یافته و به خواندن قرآن مشغول و پس از خواندن دروس مكتبى قدیم در اوائل بلوغ به تحصیل علوم عربیه دینیه پرداخته و براى ادامه به آن به سبزوار عزیمت و در آنجا مقدمات را خوانده و ضمنا از همان اوان به روستاهاى سبزوار براى تبلیغ و ذكر مصائب سالار شهیدان به منبر رفته و ترویج دین نموده تا در سال 1311 قمرى در سن 36 سالگى مهاجرت به نجف اشرف و از آنجا در عهد ریاست میرزاى بزرگ به سامرا عزیمت و به محضر آن بزرگوار رسیده و مورد تفقد و عنایت خاص ایشان قرار گرفته و سپس به نجف اشرف برگشته و مشغول به تحصیل شده تا به درجه عالیه علم رسیده و همواره منبر رفته و با مواعظ حسنه خود مستعمین و بالاخص روحانیون را مستفیض و بهره‏مند مى‏نمود. اساتید ایشان چنانچه فرزند اكبرش حجةالاسلام حاج شیخ محمدتقى واعظزاده فرمودند علامه كبیر حاج شیخ محمدحسن مامقانى و آیت‏اللَّه آقا سید محمدكاظم یزدى صاحب عروه و آخوند خراسانى صاحب كفایه قبل از پیدایش مشروطه بوده است. ایشان مجالس آیات عظام در ایام عاشورا و غیره را اداره مى‏نمود و منبر مى‏رفت و عموما از بیاناتش مستفیض مى‏شدند اهل حال و معنویت بود. نگارنده شبى موقع سحر كه مشرف به حرم مطهر مى‏شوم از درب مسجد هندى كه از مساجد معروف نجف و محل نماز جماعت بزرگانى چون حاج شیخ على زاهد قمى و حاج سید عبدالغفار مازندرانى و امثالهم بود و مجتمع كلیه آیات عظام گذشته و معاصر بود مى‏گذشتم كه صداى مناجات و ذكرى مرا از رفتن متوقف نمود پس به مسجد هندى آمدم و دیدم گویا تمام مسجد در ذكر و مناجات است و همه با گوینده و ذاكرى هماهنگ و مى‏گویند ایاك نعبد و ایاك نستعین اهدنا الصراط المستقیم. پس وارد مسجد شدم در اثر صدا پیش رفتم در انتهاى مسجد پشت ستونى آن مرحوم را دیدم مشغول نماز و با تمام وجودش آیات مذكور را تكرار مى‏كند و آن محیط با او هماهنگى دارد. پیرمردان و معاصرین او از دانشمندان و غیره و بالاخص فرزند برومندش خاطرات عجیبى از او دارند. باقیات الصالحات ایشان از باقیات الصالحات ایشان دو فرزند ارجمندشان مى‏باشند: 1- حاج شیخ محمدتقى واعظزاده مقیم نجف. 2- حاج شیخ عبدالحسین واعظ نجفى است كه از معاودین نجف اشرف و گاهى در قم و اكثرا در مشهد مقدس اقامت و مردم را عموما و علماء را خصوصا از بیانات و مواعظ حسنه خود بهره‏مند مى‏سازد، آن مرحوم در سال 1383 قمرى در نجف اشرف از دنیا رفته و در جوار حضرت على (علیه‏السلام) در صحن مطهر مدفون گردیده است.